Ik wil duizenden woorden schrijven over woede en liefde en dans en rozen. En over mezelf, en over jou. En over onzekerheden en over feiten. Maar dan zit ik op de bank met mijn laptop op mijn schoot, en dan sluit mijn lichaam zich totaal af. Er komt geen zinnig stuk meer uit, en ik eindig iedere keer weer gefrustreerder met de afstandsbediening in mijn hand en de laptop aan de andere kant van de kamer. Dan maar weer zappen.
Ik geloof dat het vanavond medium-avond is op Net5. Nice.
Op een veel te hete zomeravond op jouw dakrand zitten met in mijn linkerhand een fles witte wijn en in mijn rechterhand de jouwe. En dan dromen over later en dromen over nu.
En terwijl de zon je gezicht streelt, doe ik met haar mee.
and i want to play hide and seek,
and give you my clothes and
tell you i love your shoes and
sit on the steps while you take a bath.
and massage your neck
and kiss your face
and hold your hand
and go for a walk.
not mind when you eat my food
and meet at Rudy’s
and talk about the day.
talk about your day.
and laugh at your paranoia.
and give you tapes you don’t listen to
and watch great films
and watch terrible films
and tell you about the tv programme i saw the night before
and not laugh at your jokes
i want you in the morning
but let you sleep in for a while
tell you how much i love your eyes
your lips
your neck
you arse
sit on the steps smoking until your neighbours come home.
sit on the stept smoking until you come home.
and worry when you’re late.
and be amazed when you’re early.
give you sunflowers.
and go to your party and dance.
be sorry when I’m wrong.
and happy when you forgive me.
look at your photos
and wish i’d known you forever.
hearing your voice in my ear
feel your skin on my skin.
and get scared when you’re angry.
I tell you you’re gorgious
and hug you when you’re anxious
and hold you when you’re hurt
and want you when i smell you
and offend you when i touch you
and whimper when I’m next to you
and whimper when I’m not.
dribble on your breast
smother you in the night
and get cold when you take the blanket.
and hot when you don’t.
but melt when you smile
dissolve when you laugh
but not understand how you think i’m rejecting you
when i’m not rejecting you
and wonder how you think i could ever reject you.
and wonder who you are.
but i accept you anyway.
and tell you about the tree angel
the enchanted forest boy
who flew accros the ocean.
because he loved you.
buy you presents you don’t want
and take them away again.
and ask you to marry me.
and you say ‘no’ again.
i wander the city, thinking it’s empty without you
but i want what you want
and think i’m losing myself.
but i’ll tell you the worst of me and try to give you the best of me
because you don’t deserve any less.
answer your questions when i’d rather not.
and tell you the truth when i really don’t want to.
and try to be honest
because i know you prefer it.
and think it all over
hang on for just ten more minutes
before you throw me out of your life
forget who i am.
and let me try and get closer to you.
and somehow communicate some of the
overwhelming,
undying,
overpowering,
unconditional,
all encompassing,
heart enriching,
mind expanding,
ongoing,
neverending
love
i have for you.
Iedereen heeft er wel een: zo’n vriend(in) met wie je eigenlijk totaal niet overweg kunt, maar met wie je toch je dagen slijt omdat zij bij andere (echte) vriendinnen “hoort”. En je besteedt er niet veel aandacht aan, want je wil je vriendinnen niet kwetsen door te zeggen dat je die ene niet mag, maar toch erger je je dood aan haar gedrag. Het liefst zie je haar verdwijnen, maar is dat de woede van je vriendinnen waard? Of zet je je over je trots heen en behoud je je eigenwaarde door wijs je mond te houden? Juist, dat laatste.
Oh, en dan nog iets waar ik zo schijtziek van word: mijn baan. 31 mei ben ik een jaar werkzaam bij de tweedehands kledingwinkel waar ik deze meivakantie in totaal 7 dagen aanwezig ben. En er is geen hol te beleven.
De eerste drie dagen heb ik de tijd gehad om Twilight uit te lezen (echt in werktijd, hoor, gewoon omdat alle klusjes geklaard waren en er simpelweg geen klanten waren) en nu ben ik begonnen in New Moon. Morgen en overmorgen moet ik nog van 10:00 tot 14:30, en dan gebeurt het hoor… DEN FUNDAYS 8D. Whoop.
Hoe depressief kan een kledingstuk je maken? Wat een leuke dag moest worden in Nijmegen, eindigde in een catastrofe. Nee, oke, dat is overdreven, maar het viel tegen.
Ik ging op jacht naar een donkere skinnyjeans (spijkerstof, welteverstaan). Maat 40… maat 42… maat 44. HET. PASTE. NIET.
En ja hoor, voor ik het wist stond ik te janken in het pashokje van de C&A. Fijn. De vrouw in me kwam naar boven, en brieste hoe dik ik me wel niet voelde – maar dan heel zachtjes, zodat alleen mijn broertje en moeder het hoorden. Er zijn wel 3 papieren zakdoekjes aan te pas moeten komen om mijn verdriet te stillen. Toen kwamen we bij Tribute. Kijk, de meeste lezers van mijn blog kennen me ook wel persoonlijk: ik ben de dunste niet, maar draag liever geen merkkleding. Dan wordt er gelijk zo’n label aan je gehangen, weet je wel?
Maar toen vond ik de perfecte broek.
Oh. Mijn. God.
Maatje 40.
HIJ PASTE PERFECT.
Geen skinny, dat had ik allang opgegeven… Te fucking duur (het is een broek waar ik een maand voor moet werken), maar wel waard <3. Hij zat als gegoten. Normalerwijs was de G-Star-label er nu al uitgerukt, maar ik ben ze daar ZO dankbaar, dat ik het er uit eerbied gewoon in laat zitten.
En om mijn dag nog topper te maken, vond ik ook nog eens de perfecte schoenen. Leren, zwarte All Stars.
YAY.
xx,
Marieke
I don’t want this moment
to ever end
Where everything means nothing
without you
I wait here forever
just to, to see you smile
‘Cause it’s true
I am nothing without you
Through it all
I made my mistakes
I stumble and fall
But I mean these words…
Muziek, hapjes, drank… Check, check, check. Verlichting? Check.
Tuin gereed? Check.
Dubbel check.
En dan te bedenken dat het geheel pas over 12 dagen plaatsvindt. Twaalf dagen? O god, ik heb nog maar twaalf dagen! Het is vreemd, want voorheen gaf ik niet zoveel om feestjes. Ik vond het niet bijzonder leuk om ze zelf te organiseren, en om een disco te bezoeken is nou ook niet mijn favoriete bezigheid op een doorsnee vrijdagavond. Liever hang ik dan met wat vrienden op een bank, en vraag ik me af waarom Orlando Bloom en Robert Pattinson geen stel zijn. Ja, precies, hersenloos gedrag vertonen. Mijn specialiteit.
Maar dit jaar is er iets veranderd. Wat zou het zijn? Is het mijn kijk-mij-eens-even-over-de-sweet-sixteen-heen-zijn-attitude? Of zou het feit dat ik afgelopen jaar echt mijn vrienden heb leren kennen, een rol spelen? Ik weet niet wat het is, maar het dreef me ertoe om dit jaar een slammin’ sweeter than sweet Seventeen te geven! Jawel, dames en heren. En wat is een feest zonder de nodige voorbereidingen? Dus met een broertje aan mijn arm en fietstassen achterop mijn armzalige fiets begaf ik me vanmiddag naar de Action, om het gehele feestartikelenschap leeg te graaien. Je zult je afvragen: Joost die zijn zus helpt?
Ja, het antwoord is simpel: he’s a sucker for candy.
Goed, laat het aftellen maar beginnen. Het liefste zou ik de tuin nu al in gaan richten en alle hapjes en drank in gaan slaan, maar ik ben bang dat de pret er dan af is op 16 mei. Hope to see you 
Gewoon op een regenachtige dag gaan wandelen in werelden van illusie. Omringd door veren en liefde, in een slecht verlichte hotelkamer, stap voor stap. En terwijl het zonlicht over de horizon danst, vieren wij het leven.
Ik wil zo graag schrijven over de liefde, en over hoeveel ik aan jou denk. Normaal lukt me dat beter in het Engels, maar op de een of andere manier wil het vanavond niet. Maar een liedje (zoals alle liefdesliedjes) deed me aan je denken, en nu krijg ik je niet meer uit mijn hoofd ook. Toch wil ik wel zo gaan slapen, en dat kan ik echt niet als jij in mijn hoofd zit, dus schrijf ik je eruit. Eigen schuld.
Laatst liep ik heel vlug langs je op. Ik weet zeker dat mijn hartslag nog minstens eens zoveel versnelde dan mijn voetstappen. Het zijn van die pijnlijke moment, waarop ik je niet durf aan te kijken. En terwijl ik weet dat jouw blik wel op de mijne rust, kan ik ze dan toch niet tegenhouden: mijn ogen schieten tegen mijn zin in (of niet, misschien) omhoog, en net voordat je me helemaal voorbij bent, kijk ik je een nanoseconde aan.
Maar juist dat ene moment, die ene fractie van een seconde, bepaalt mijn hele avond.
Jij bent die ene zonnestraal die toch langs mijn gordijn heenglipt, dat ik de vorige avond in een chagrijnige bui heb dichtgetrokken. De muren die ik om mijn hart bouwde, lijken niet te bestaan als jij in de buurt bent.
Jij bent de sleutelhouder van mijn gedachten, en decodeert iedere gedachtespinsel feilloos. Alsof ik een boek ben, en jij me zonder problemen leest.
Maar jij bent ook dat ene liedje. Je weet wel, dat ene liedje waar je altijd naar kunt luisteren, en waarmee je altijd mee kunt zingen. Het liedje dat mijn hart zingt, en wanneer mijn hart het vergeet – zing jij het. Jij bent mijn hart.
In geen duizend woorden zou ik uit kunnen drukken wat er door me heen gaat als ik je zie. Het is een extase, die me hoger en hoger brengt, en dan tegen de grond smakt. Als een willoze pop laat ik me door je leiden, en je hebt het zelf niet eens door.
Ten minste, dat denk ik dan.
