Ik wil zo graag schrijven over de liefde, en over hoeveel ik aan jou denk. Normaal lukt me dat beter in het Engels, maar op de een of andere manier wil het vanavond niet. Maar een liedje (zoals alle liefdesliedjes) deed me aan je denken, en nu krijg ik je niet meer uit mijn hoofd ook. Toch wil ik wel zo gaan slapen, en dat kan ik echt niet als jij in mijn hoofd zit, dus schrijf ik je eruit. Eigen schuld.
Laatst liep ik heel vlug langs je op. Ik weet zeker dat mijn hartslag nog minstens eens zoveel versnelde dan mijn voetstappen. Het zijn van die pijnlijke moment, waarop ik je niet durf aan te kijken. En terwijl ik weet dat jouw blik wel op de mijne rust, kan ik ze dan toch niet tegenhouden: mijn ogen schieten tegen mijn zin in (of niet, misschien) omhoog, en net voordat je me helemaal voorbij bent, kijk ik je een nanoseconde aan.
Maar juist dat ene moment, die ene fractie van een seconde, bepaalt mijn hele avond.
Jij bent die ene zonnestraal die toch langs mijn gordijn heenglipt, dat ik de vorige avond in een chagrijnige bui heb dichtgetrokken. De muren die ik om mijn hart bouwde, lijken niet te bestaan als jij in de buurt bent.
Jij bent de sleutelhouder van mijn gedachten, en decodeert iedere gedachtespinsel feilloos. Alsof ik een boek ben, en jij me zonder problemen leest.
Maar jij bent ook dat ene liedje. Je weet wel, dat ene liedje waar je altijd naar kunt luisteren, en waarmee je altijd mee kunt zingen. Het liedje dat mijn hart zingt, en wanneer mijn hart het vergeet – zing jij het. Jij bent mijn hart.
In geen duizend woorden zou ik uit kunnen drukken wat er door me heen gaat als ik je zie. Het is een extase, die me hoger en hoger brengt, en dan tegen de grond smakt. Als een willoze pop laat ik me door je leiden, en je hebt het zelf niet eens door.
Ten minste, dat denk ik dan.
