Hoe depressief kan een kledingstuk je maken? Wat een leuke dag moest worden in Nijmegen, eindigde in een catastrofe. Nee, oke, dat is overdreven, maar het viel tegen.
Ik ging op jacht naar een donkere skinnyjeans (spijkerstof, welteverstaan). Maat 40… maat 42… maat 44. HET. PASTE. NIET.
En ja hoor, voor ik het wist stond ik te janken in het pashokje van de C&A. Fijn. De vrouw in me kwam naar boven, en brieste hoe dik ik me wel niet voelde – maar dan heel zachtjes, zodat alleen mijn broertje en moeder het hoorden. Er zijn wel 3 papieren zakdoekjes aan te pas moeten komen om mijn verdriet te stillen. Toen kwamen we bij Tribute. Kijk, de meeste lezers van mijn blog kennen me ook wel persoonlijk: ik ben de dunste niet, maar draag liever geen merkkleding. Dan wordt er gelijk zo’n label aan je gehangen, weet je wel?
Maar toen vond ik de perfecte broek.
Oh. Mijn. God.
Maatje 40.
HIJ PASTE PERFECT.
Geen skinny, dat had ik allang opgegeven… Te fucking duur (het is een broek waar ik een maand voor moet werken), maar wel waard <3. Hij zat als gegoten. Normalerwijs was de G-Star-label er nu al uitgerukt, maar ik ben ze daar ZO dankbaar, dat ik het er uit eerbied gewoon in laat zitten.
En om mijn dag nog topper te maken, vond ik ook nog eens de perfecte schoenen. Leren, zwarte All Stars.
YAY.
xx,
Marieke
