Iedereen heeft er wel een: zo’n vriend(in) met wie je eigenlijk totaal niet overweg kunt, maar met wie je toch je dagen slijt omdat zij bij andere (echte) vriendinnen “hoort”. En je besteedt er niet veel aandacht aan, want je wil je vriendinnen niet kwetsen door te zeggen dat je die ene niet mag, maar toch erger je je dood aan haar gedrag. Het liefst zie je haar verdwijnen, maar is dat de woede van je vriendinnen waard? Of zet je je over je trots heen en behoud je je eigenwaarde door wijs je mond te houden? Juist, dat laatste.
